رفتن به محتوا

سوالات درباره اسلام

آیا اسلام دین صلح است؟

اسلام صلح را هدف قرار می‌دهد و جنگ را تنها تحت قوانین سخت‌گیرانه مجاز می‌داند. قرآن تجاوز را حرام می‌کند (2:190)، به مسلمانان می‌گوید در صورت پیشنهاد صلح، آن را بپذیرند (8:61) و از کسانی که نمی‌جنگند حمایت می‌کند. آیات مربوط به جنگ در دوران جنگ‌های جامعه اولیه مسلمانان نازل شدند و علمای جریان اصلی استفاده از آنها برای توجیه تروریسم را رد می‌کنند.

توسط Harezmi · منتشر شده 1 نوامبر 2026 · بررسی شده توسط Yusuf Aslan، کارشناسی الهیات اسلامی

صلح در زبان اسلام

واژه Islam از همان ریشه عربی salam (صلح) می‌آید و به معنای تسلیم در برابر خدا است. مسلمانان به یکدیگر as-salamu alaykum، «صلح بر شما باد» می‌گویند و یکی از نام‌های خدا در قرآن as-Salam، صلح است (59:23). بهشت «خانه صلح» نامیده شده است (10:25).

البته واژه‌ها به تنهایی چیزی را ثابت نمی‌کنند. پرسش واقعی این است که قرآن درباره جنگ چه می‌گوید و مسلمانان چگونه آن را فهمیده‌اند.

قرآن درباره جنگ چه می‌گوید

حدود سیزده سال در مکه، پیامبر محمد (ص) و پیروانش تحت آزار و اذیت قرار گرفتند و برخی کشته شدند، اما به آنها اجازه مقابله داده نشد. به گفته بیشتر مفسران، اجازه جنگ تنها پس از آن داده شد که از خانه‌هایشان رانده شدند:

أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَٰتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا۟ ۚ وَإِنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ

“به کسانی که مورد جنگ قرار می‌گیرند اجازه داده شده است، زیرا به آنها ستم شده است. و خداوند قطعاً تواناست بر یاریشان.”

قرآن 22:39 (Al-Hajj)

سپس قرآن حدود این اجازه را مشخص می‌کند:

وَقَٰتِلُوا۟ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ٱلَّذِينَ يُقَٰتِلُونَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوٓا۟ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُحِبُّ ٱلْمُعْتَدِينَ

“با کسانی که با شما می‌جنگند، در راه خدا بجنگید، اما از حد تجاوز نکنید. خداوند تجاوزکاران را دوست ندارد.”

قرآن 2:190 (Al-Baqara)

و هرگاه طرف مقابل خواستار صلح باشد، صلح را گزینه برتر قرار می‌دهد:

۞ وَإِن جَنَحُوا۟ لِلسَّلْمِ فَٱجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱللَّهِ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ

“و اگر به صلح تمایل پیدا کردند، تو نیز به آن تمایل پیدا کن و بر خدا توکل کن. همانا او شنوای داناست.”

قرآن 8:61 (Al-Anfaal)

درباره کسانی که بر سر دین با مسلمانان نمی‌جنگند، قرآن می‌گوید خداوند از نیکی و عدالت با آنها نهی نمی‌کند، زیرا او عدالت‌پیشگان را دوست دارد (60:8). همچنین فرمانی به بنی‌اسرائیل را یادآوری می‌کند که کشتن یک انسان، جز به خاطر قتل یا فساد در زمین، مانند کشتن تمام بشریت است (5:32).

آیاتی که منتقدان نقل می‌کنند

منتقدان و گروه‌های افراطی اغلب چند آیه را به تنهایی نقل می‌کنند. پرنقل‌ترین آیه 9:5 است که گاهی «آیه شمشیر» نامیده می‌شود: «مشرکان را هر جا یافتید بکشید». با خواندن در جای خود، این بخش درباره مشرکان عربی است که در جنگ با جامعه اولیه مسلمانان بودند و چند تن از آنها پیمان‌های خود را شکسته بودند؛ آیه 9:13 می‌پرسد: «آیا با قومی که سوگندهای خود را شکستند … و نخست به شما حمله کردند، نمی‌جنگید؟» آیات اطراف آن حدودی تعیین می‌کنند:

  • 9:4 کسانی را که به پیمان خود وفا کرده‌اند مستثنی می‌کند: «به پیمانشان با آنان تا پایان مدت وفا کنید».
  • 9:2 ابتدا چهار ماه امان می‌دهد؛ 9:5 فقط پس از گذشت آن اعمال می‌شود و در پایان می‌گوید: «اگر توبه کنند، نماز به پا دارند و زکات بدهند، پس راهشان را باز بگذارید».
  • 9:6 به کسانی که اسلام را نمی‌پذیرند راه دیگری می‌دهد: اگر یکی از آنان درخواست پناهندگی کرد، به او پناه بده، بگذار سخن خدا را بشنود، «سپس او را به مکان امنش برسان».

متنی که دستور عبور امن به دشمنی که درخواست پناهندگی می‌کند می‌دهد، فرمان کشتن همه غیرمسلمانان نیست.

دومین آیه‌ای که اغلب نقل می‌شود 9:29 است که درباره جنگ با برخی از اهل کتاب تا زمانی که جزیه بپردازند سخن می‌گوید. بسیاری از مفسران آن را به غزوه تبوک (سال 9 هجری) مرتبط می‌دانند که در پی گزارش‌هایی از بسیج امپراتوری بیزانس انجام شد. جزیه مالیاتی بود که مردان بالغ غیرمسلمان آزاد که توانایی پرداخت آن را داشتند می‌پرداختند؛ زنان، کودکان، سالمندان، فقرا و راهبان معاف بودند و کسانی که آن را می‌پرداختند تحت حمایت قرار می‌گرفتند و از خدمت نظامی معاف می‌شدند. فقهای کلاسیک 9:29 را مبنای جنگ‌هایی می‌دانستند که حاکم مسلمان می‌توانست با قدرت‌های همسایه به راه اندازد و زمانی پایان می‌یافت که طرف مقابل اسلام را می‌پذیرفت یا توافق می‌کرد جزیه بپردازد و تحت حمایت مسلمانان زندگی کند. آنها این را به عنوان امری مربوط به حاکم می‌دانستند، نه مجوزی برای افراد. بسیاری از عالمان مدرن آن را محدود به قدرت‌های متخاصم زمان خود می‌دانند.

قوانین جنگ

در جایی که جنگ مجاز است، شریعت اسلام آن را محدود می‌کند. پیامبر (ص) کشتن زنان و کودکان را نهی کرد (صحیح بخاری 3015؛ صحیح مسلم 1744). او به فرماندهانش دستور داد که خیانت نکنند و مثله نکنند (صحیح مسلم 1731)، و هر کسی که عهد امان (aman) دریافت کرده بود، نباید مورد آزار قرار می‌گرفت. جانشین اول او، ابوبکر، به سپاهش دستور داد که زنان، کودکان یا سالمندان را نکشند، درختان میوه را قطع نکنند، مناطق مسکونی را ویران نکنند و کسانی را که خود را وقف عبادت کرده‌اند، که راهبان فهمیده می‌شوند، به حال خود رها کنند (موطأ مالک، کتاب جهاد، حدیث 10).

به جز دفاع فوری از خود در هنگام حمله به سرزمین، فقه کلاسیک اسلامی تصمیم به جنگ را برای حاکم مشروع محفوظ می‌دارد. یک گروه خصوصی نمی‌تواند به تنهایی اعلام جنگ کند، که یکی از دلایلی است که علمای جریان اصلی ادعاهای گروه‌های افراطی را رد می‌کنند.

جهاد به چه معناست؟

جهاد به معنای «تلاش» یا «مبارزه» است. در قرآن و حدیث، شامل مبارزه با نفس خود، کار برای عدالت، گفتن سخن حق در برابر ظالم (سنن ابوداود 4344) و در معنای فقهی، جنگ مسلحانه تحت قوانین سخت‌گیرانه است که بسیاری از علمای مدرن آن را به دفاع محدود می‌کنند. حدیثی که به طور گسترده تکرار می‌شود، مبارزه درونی را «جهاد اکبر» می‌نامد؛ سند آن ضعیف است، اما این ایده که سخت‌ترین مبارزه با خود است، در اخلاق اسلامی کاملاً جا افتاده است.

افراط‌گرایان چه؟

گروه‌هایی مانند القاعده و داعش به نام اسلام غیرنظامیان را می‌کشند و بیشتر قربانیان آنها مسلمانان بوده‌اند. جریان اصلی علمای اسلام آنها را رد می‌کند. در سپتامبر 2014، بیش از 120 عالم مسلمان از سراسر جهان نامه‌ای سرگشاده به رهبر داعش امضا کردند و بند به بند از دیدگاه شریعت اسلام نشان دادند که چرا اقدامات آن حرام است. پیش از آن، پیام عمان (2004–2005) که سه بند آن مورد تأیید بیش از 500 عالم از تمام مذاهب اصلی قرار گرفت، تکفیر پیروان مذاهب شناخته‌شده را محکوم کرد و متن آن جنگ با غیرجنگجویان و حمله به غیرنظامیان را ممنوع می‌کند.

افکار عمومی مسلمانان تا حد زیادی موافق است. در نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در سال 2013، تقریباً سه‌چهارم یا بیشتر مسلمانان در بیشتر کشورهایی که پرسش مطرح شد، بمب‌گذاری انتحاری و سایر خشونت‌ها علیه غیرنظامیان را در دفاع از اسلام رد کردند؛ در بین کشورهای مورد بررسی، میانه 72% گفتند چنین اقداماتی هرگز توجیه‌پذیر نیستند. اقلیت‌های قابل توجهی در برخی کشورها مخالف بودند.

جایی که علما اختلاف نظر دارند

  • فقط دفاعی؟ بسیاری از علمای مدرن معتقدند که جهاد مسلحانه فقط در دفاع یا در برابر ظلم مجاز است و رابطه عادی میان مسلمانان و سایر ملت‌ها صلح است. فقهای کلاسیک که در عصر امپراتوری‌ها می‌نوشتند، همچنین درباره جنگ‌های توسعه‌طلبانه به رهبری حاکم بحث می‌کردند؛ بسیاری از علمای معاصر آن احکام را به دنیایی بدون معاهدات بین‌المللی مرتبط می‌دانند.
  • اصلاً چرا جنگ؟ بیشتر فقهای کلاسیک (حنفی، مالکی و حنبلی) معتقد بودند که دلیل جنگ، دشمنی دشمن است، به همین دلیل غیرجنگجویان در امان می‌مانند؛ شافعی معتقد بود که دلیل، کفر است.
  • نسخ. بسیاری از مفسران کلاسیک معتقد بودند که 9:5 آیات متعدد پیشین که به صبر و بخشش دعوت می‌کردند را نسخ کرده است؛ برخی دیگر مانند سیوطی این را محدود کردند و آن آیات را معلق به جای منسوخ دانستند و بسیاری از علمای مدرن هر آیه را در بافت خود می‌خوانند.

تاریخ چه نشان می‌دهد

دولت‌های اولیه مسلمانان از طریق فتوحات گسترش یافتند، همانطور که امپراتوری‌های اطرافشان نیز گسترش یافتند و مسلمانان نیازی به انکار آن ندارند. اما فتح و تغییر دین دو چیز متفاوت بودند. در بسیاری از مناطق، اکثر مردم تنها طی قرن‌ها مسلمان شدند و کشوری که امروز بیشترین مسلمانان را دارد، اندونزی، توسط ارتش خارجی مسلمان فتح نشد: اسلام عمدتاً از طریق بازرگانان و معلمان وارد شد. جوامع یهودی و مسیحی قرن‌ها تحت حکومت مسلمانان زندگی کردند، در مکان‌هایی مانند بغداد، قاهره و استانبول، به عنوان جوامع تحت حمایت (dhimmis)، همراه با محدودیت‌های قانونی و همچنین حمایت.

سوالات متداول

آیا قرآن به مسلمانان می‌گوید غیرمسلمانان را بکشند؟

خیر. آیات درباره جنگ به دشمنانی اشاره دارد که در حال جنگ با جامعه اولیه مسلمانان بودند. قرآن تجاوز را حرام می‌کند (2:190)، به دشمنی که درخواست پناهندگی می‌کند، عبور امن می‌دهد (9:6) و می‌گوید خداوند از نیکی و عدالت با کسانی که نمی‌جنگند نهی نمی‌کند (60:8).

«آیه شمشیر» چیست؟

نامی است که به آیه 9:5 داده شده است. درباره مشرکان عربی است که در جنگ با جامعه پیامبر بودند و چند تن از آنها پیمان‌های خود را شکسته بودند؛ آیه قبل از آن کسانی را که به پیمان خود وفا کرده‌اند مستثنی می‌کند و آیه بعد از آن دستور حفاظت از هر یک از آنها را که درخواست پناهندگی کند، می‌دهد.

آیا جهاد به معنای جنگ مقدس است؟

نه دقیقاً. جهاد به معنای تلاش است. شامل مبارزه درونی و اخلاقی و در معنای فقهی، جنگ مسلحانه تحت قوانین سخت‌گیرانه و با مشروعیت حاکم است که بسیاری از علمای مدرن آن را به دفاع محدود می‌کنند.

آیا علمای مسلمان تروریسم را محکوم می‌کنند؟

بله. علمای تمام مذاهب اصلی حملات به غیرنظامیان را محکوم کرده‌اند، برای نمونه در پیام عمان (2004–2005) و در نامه سرگشاده 2014 به رهبر داعش که بیش از 120 عالم آن را امضا کردند.

سوالات مرتبط

منابع

  1. قرآن، 2:190، 5:32، 8:61، 9:2–6، 9:13، 9:29، 10:25، 22:39، 59:23، 60:8.
  2. صحیح بخاری، حدیث 3015؛ صحیح مسلم، حدیث 1744 (کشتن زنان و کودکان ممنوع) و حدیث 1731 (خیانت و مثله کردن ممنوع)؛ سنن ابوداود، حدیث 4344.
  3. مالک بن انس، الموطأ، کتاب جهاد، حدیث 10 (دستورات ابوبکر).
  4. «نامه سرگشاده به دکتر ابراهیم عواد البدری، معروف به ابوبکر البغدادی»، 19 سپتامبر 2014.
  5. «پیام عمان»، مؤسسه آل البیت سلطنتی، 2004–2005.
  6. مرکز تحقیقات پیو، «مسلمانان جهان: دین، سیاست و جامعه»، 30 آوریل 2013.
  7. مرکز مبارزه با تروریسم در وست پوینت، «پیشگامان مرگبار: مطالعه‌ای درباره خشونت القاعده علیه مسلمانان»، 2009.

ترجمه‌های قرآن، ترجمه‌های شخصی Harezmi از معانی متن عربی هستند. نقل‌قول‌های انجیل از نسخه کینگ جیمز (مالکیت عمومی) ترجمه شده‌اند. متن عربی قرآن: پروژه Tanzil (tanzil.net).

این مقاله ترجمه‌ای از نسخه اصلی انگلیسی است: Is Islam a religion of peace?

خطایی دیدید؟

گزارش خطا

اگر چیزی در این صفحه نادرست یا نامفهوم است، به ما بگویید. هر گزارش را با منبع اصلی بررسی می‌کنیم.

لازم نیست اطلاعات حساسی مانند باورهای دینی، وضعیت سلامت یا دیدگاه‌های سیاسی خود را بنویسید. لطفاً فقط آنچه را برای پاسخ دادن به شما لازم داریم بنویسید.